Ze bokste zich door het leven, totdat....

Ken je die Russische poppetjes, de Matroesjka’s? In elke pop zit een nieuwe, kleinere verborgen.

Voor mij zijn ze een prachtig beeld voor de verschillende ‘ikjes’ in onszelf. De delen die we laten zien… en de delen die we verstoppen. Soms zelfs voor onszelf. Omdat we het niet durven. Omdat er geen ruimte of tijd is.

Ik moest aan mijn diepblauw-gouden Matroesjka’s denken toen ik gisteren tijdens de Vlinder & Slak les een meisje weer zag dat een week eerder tegenover mij zat aan de keukentafel. Boze blik. Stoere houding.Zo bokste ze zich door de wereld.

Het gesprek ging vooral over andere kinderen: hoe stom ze waren, dat ze niet met haar wilden samenwerken. Dat ze er helemaal gek van werd. Ik luisterde. Voelde mijn voeten. Mijn adem.Bleef bewust bij mezelf.

En toen ik haar vanuit die rustige aanwezigheid aankeek, zag ik opeens iets anders.Het poppetje eronder.

Masker

Na een tijdje zei ik:“Jeetje… wat je vertelt is eigenlijk ook heel verdrietig om te horen. Voel je je soms ook zo?”Toen gebeurde het.

Het eerste masker zakte.Ze keek me aan met warme, donkerbruine ogen waarin ineens verdriet zichtbaar werd. Het verdriet van een meisje dat geen aansluiting vindt en zich daardoor niet veilig voelt.

Ze zuchtte ook, ik denk van de opluchting dat ze dit masker kón laten zakken.

Gisteren zag ik haar weer, in de eerste Vlinder & Slak les.De kinderen maakten kennis met Vlinder en Slak via verhalen, liedjes en oefeningen. Ze ontdekten hun zachte aandacht: hun Slakkenkracht, waarmee alles gevoeld mag worden.

Eerst keek ze nog onrustig om zich heen.Zijn deze kinderen te vertrouwen? Is het hier veilig? Haar ‘supervoelspriet’ – wat we in de wetenschap neuroceptie noemen – stond duidelijk aan. Dat deel van ons zenuwstelsel dat voortdurend scant op veiligheid.

Maar langzaam zag ik iets veranderen.

Haar blik werd zachter.Haar lijf ontspande.Ze begon voorzichtig verbinding te maken.

Bij de liedjes verscheen een grote glimlach. Bij het tekenen dook ze helemaal haar papier in.En bij de rustoefening kroop ze ontspannen onder haar deken.Toen ze weer wakker werd, keek ze rond met een twinkeling in haar ogen.

Ik weet één ding zeker: dit meisje heeft een eerste stap gezet.

Veiligheid

Een stap richting veiligheid. Richting herstel van haar zenuwstelsel en haar ervaringen.

En dat kon ze alleen omdat de groep haar iets liet voelen:je bent welkom, precies zoals je bent.

Wanneer kinderen dit soort ervaringen vaker krijgen, kunnen diepgewortelde overtuigingen veranderen. Er ontstaan letterlijk nieuwe paadjes in het brein. Dat noemen we neuroplasticiteit. Wat is ons lichaam toch een prachtig geheel!

Nieuwsgierig?

Begin misschien eens met deze kleine oefening:

Leg even je hand op je hart. Sluit je ogen als je wilt. Adem even uit met een zucht (of een paar ; )

Wat raakte je misschien in dit verhaal?

Wat voel je in je lichaam?

Kun je daar een moment bij zijn, met al je Slakkenkracht: zacht, open en aanwezig? Hoe is dat om te doen?

Misschien heb jij nu een ook eerste (of al een van vele!) stap(pen) gezet naar meer verbinding met jezelf. Zoals dat meisje uit de training. Je kunt niet vroeg genoeg, maar ook zeker nooit te laat, beginnen... om de reis naar liefdevolle verbinding te maken.